Kot być musi

Na przygnębiających rozważaniach najlepiej wyszedł kot, który skorzystał z pierwszego wstrząsu Krystyny i spenetrował porzucone przy drzwiach reklamówki. Wśród owoców, warzyw, puszek z pasztetem, maszynopisu do korekty i innych produktów niejadalnych znalazł tatara, przewidzianego na befsztyki, śmietankę do truskawek i żółty ser. Tatara zjadł w trzech czwartych, śmietankę wylizał w całości, żółtego sera spożył zaledwie trochę, ale i tak o mało nie pękł. Po stwierdzeniu braków w zakupach nie skarcono go nawet, ponieważ rozsądnie znikł z horyzontu, kładąc się spać w jakimś niedostępnym zakamarku.

Joanna Chmielewska Depozyt, Warszawa 2006

Dość szybko zauważyłam, że kotów u Chmielewskiej nie brakuje. I to nie tylko w książkach, o czym świadczy jej własna opowieść, znaleziona przeze mnie w Kiosku na portalu onet.pl: Joanna Chmielewska o kotach

A to mój własny towarzysz, który zawsze leży w nogach łóżka, gdy czytam:

Chmielewska po raz pierwszy

Nie jest to co prawda moja ulubiona autorka, ale zacznę od niej, ponieważ akurat oddaję się lekturze powieści Depozyt.

Joanna Chmielewska zadebiutowała już prawie pół wieku temu książką pod tytułem Klin, a od 1970 roku, jak podaje m. in. Wikipedia, zajmuje się już wyłącznie twórczością literacką, oczywiście jeśli chodzi o działalność zawodową, bo o życiu prywatnym autorki nie wiem prawie nic. A może tylko tak mi się zdaje, gdyż wieść niesie, że w jej książkach można znaleźć dość dokładne odwzorowanie prawdziwych postaci, przedmiotów, a może i wydarzeń. Bohaterką główną bywa często nie kto inny, jak... Joanna Chmielewska.

W każdym razie książki czyta się szybko i przyjemnie, o ile oczywiście komuś odpowiada ten rodzaj literatury - niezbyt krwawe kryminały, często z historią miłosną w tle, okraszone opisem polskiej rzeczywistości - zarówno tej z epoki PRL-u, jak i dzisiejszej. Jednak najważniejsza zaletą jest dla mnie fakt, że podczas czytania zdarza mi się głośno śmiać, co sprawia, że jest to lektura idealna dla mnie na zimowe, przygnębiające wieczory.

Nie pamiętam już, jak to się dokładnie stało, że sięgnęłam po Chmielewską (na pierwszy ogień poszły Harpie i tak mi się spodobały, że żałowałam, iż muszę się rozstać z bohaterkami), natomiast wiem, czemu wcześniej tego nie zrobiłam - po pierwsze, niespecjalnie przepadam za polskimi autorami (może za dużo polskości mam na co dzień albo z  innej przyczyny), a po drugie, pierwszy raz zachwyty nad jej twórczością usłyszałam od niezbyt lubianej koleżanki ze studiów. Oto siła (negatywnej) rekomendacji.

W każdym razie teraz nadrabiam zaległości, być może też dzięki temu, że nastąpiła dla mnie pewna czytelnicza posucha, gdy miałam wrażenie, że już wszystko, co mnie mogło zainteresować i co jest w mojej bibliotece, przeczytałam. Dzięki Chmielewskiej mam zapewnioną rozrywkę na parę miesięcy, bo to bardzo płodna autorka. W tzw. międzyczasie przewinie się Camilla Läckberg i moja aktualna fascynacja - Jo Nesbø (ponieważ w prezencie urodzinowym dostałam najnowsze Upiory). Ale o nich jeszcze będzie w następnych wpisach.

Blog o książkach i nie tylko

Dzień dobry!

Witam Cię czytelniku na moim blogu, o ile tutaj przypadkiem zabłądziłeś lub trafiłeś zupełnie świadomie. Tak czy siak - czuj się powitany.

Zakładam, że podobnie jak ja, lubisz czytać. Ba, wręcz może kochasz. To dobrze, bo o czytaniu tutaj będzie. To coś, co pasjonuje mnie od dziecka (choć w liceum czytałam głównie podręczniki) i bez czego aktualnie nie wyobrażam sobie życia. Wielokrotnie zetknęłam się z pytaniem o rzecz, którą robiłabym nawet wtedy, gdybym musiała za nią płacić (mimo że nie jest ona niezbędna do życia). I w końcu doszłam do wniosku, że czytanie na pewno jest jedną z takich rzeczy.

Mimo to nie spodziewaj się tutaj zwalających z nóg recenzji super ambitnych książek autorów wyniesionych na piedestał przez krytyków literackich. Nie należę bowiem do czytelniczej elity, jestem całkiem zwyczajną osobą, która czyta to co lubi, a nie to, co ją męczy. Mimo to czasem sięgam po lekturę, która mnie cieszy nieco mniej, za to ma za zadanie "poszerzyć horyzonty" (zazwyczaj jest to coś z szeroko rozumianej klasyki). Nie zawsze udaje mi się ją dokończyć - poległam np. przy Zamku Franza Kafki (jeśli to Twoja ulubiona książka to z góry przepraszam, że nie podzielam zachwytu).
To tyle na początek. Mam nadzieję, że moje pisanie Cię nie znudziło, a być może od czasu do czasu uda mi się podsunąć Ci jakąś ciekawą lekturę.